Het Leven zoals het is: Douala

Alvast sorry voor de ellelang tekst maar er zijn mensen die dit graag lezen.

hier al de fotos : http://picasaweb.google.be/jeroen.bogaert/Douala#

Eindelijk was het zover. Mijn baas wist me te vertellen dat Duqm niks meer was voor mij en hij een jobke had in Douala ( De Economische stad van Centraal Afrika in Kameroen). Ik was doodgelukkig omdat ik eindelijk weg mocht uit Duqm waar ons motto ook was “Een dag in Duqm is een dag niet geleefd”. Toch had ik nog het gevoel dat ik mijn vertrouwde omgeving moest opgeven voor het onbekende en de mensen waar je je uiteindelijk ook begint aan te hechten moest opgeven. Maar het overheersende gevoel was blijdschap.

De 15de September moest ik dan aanzetten ’s morgensvroeg wat helemaal mijn ding niet was, dus de eerste dag begon al heel slecht. Eerst file en dan uiteindelijk toekomen op Brussels Nationaal om daar te constateren dat ik de TGV moet nemen richting Charles de Gaule in Paris. Dus vlug de trein opspringen en richting Brussel Midi. Hier aangekomen vond ik maar geen kantoor van Air France wat het slechte gevoel alleen maar voedde. Het stond vast, dit werd een kutdag op zijn best. Uiteindelijk 10 minuten voor vertrek van de TGV vond ik het kantoor en zeiden ze me zeer zeer onvriendelijk dat ik naar de TGV moest gaan en daar mijn ticket wel zou krijgen. Hier kreeg ik dan toch eerste klasse, het eerste lichtpuntje op mijn dag. Maar dit verbeterde zeker niet in Paris. Wat een onvriendelijke mensen er werken bij Air France en de luchthaven, het is ongelofelijk. Ik probeerde mijn belastingen terug te vorderen in Parijs en niemand wou me helpen en ze stuurden me van pier naar pol waarna ik uiteindelijk toch in mijn doel was geslaagd, maar met een behoorlijke degout van Air france en de luchthaven. Mij zijn ze toch al zeker kwijt als klant die van air france

Aangekomen in Douala begon het onbekende, de verrassing en dat was het zeker. We landden op een luchthaven waar buiten de landingsbanen niks onderhouden en in heel slechte staat was. Na de landing moest het vliegtuig in putten rijden om te parkeren. Ongezien! Uiteindelijk in de luchthaven zelf was het alsof het dak niet waterdicht was want de vloer lag onder water. Ik moest spontaan lachen en dacht ja we zijn duidelijk aangekomen in Afrika waar niks onderhouden is en ze alles afleven. Daar stond Olivier onze regelneger me op te wachten.  Dat kon ik best gebruiken, hij regelde alles met de douane zodat ik niet lang moest aanschuiven en zorgde ervoor dat ik niet werd lastig gevallen door al de zwarten die trachtten het geld uit uw zakken te halen door u de weg te wijzen, je bagage te dragen, de deur open te doen,… je kan het je niet gek genoeg bedenken en daar zal er een zijn die hoopt op wat centjes om zo iets te doen voor u. Bagage van de band halen was best grappig, de bagage kon op elke band toekomen dus was het echt wel uitkijken op alle banden. Als we onze bagage hadden werd er nog gecontroleerd of het uw bagage was adhv de baggage sticker.

Het was tijd voor mijn eerste glimpen van de stad, weliswaar in de donker maar dat was al genoeg om een eerste indruk te krijgen. De plaatselijke bevolking rijdt met auto’s die in België worden afgekeurd (ma echt wrakken). Wat opviel: links van de straat had je de rijke buurt met de mega huizen en als je naar rechts keek waren het de huisjes van golfplaten en hout voor de meeste zwarten. Verder stonder er overal langs de baan mensen dingen te verkopen: sigaretten, fruit, veldbedden, autoradios,…. Sommigen staan zich dan te wassen in de riool. Want ge moogt gerust zijn, een plaatselijke zwarte kan er soms wel een sterke lijfgeur op nahouden. soms moet ik echt weglopen omdat het zo erg is.

Aangekomen aan ons huis in de rijke buurt kreeg ik mijn sleutel van mijn appartement. Op zich is het dik in orde en heb ik alles zoals je zou verwachten van een appartement, enkel dan met de problemen typisch voor Afrika. Er waren  stroompieken tot 300 v waardoor de apparatuur gek begon te doen, of een eeuwig lekkende kraan waar ze elke dag komen aan prutsen maar de volgende keer je ze gebruikt lekt ze weer. Hierna was het tijd om te gaan eten, hupsa op restaurant. Nu begon het contrast met Duqm enorm door te sijpelen. Ik zit in een stad, de bewoonde wereld met restaurants, met winkels, met bars, met discotheken, met mensen die niet van jdn zijn, met sportfaciliteiten, …. Dat was heerlijk. Na het eten gingen we dan ook naar een bar waar we een nageltje sloegen(wat ik verloor en me dus 50 euro aan whisky cola koste) terwijl ze vlaamse slagers draaiden terwijl we een wiskey colatjes dronken. Jaja dat was duidelijk veel leuker dan duqm dus ging ik met een gelukkig hart slapen.

De volgende dag kwam ik dan de eerste keer op het werk waar we met een heel beperkt team de werken leidden, ne man of 5. Het project hier is ivm met Duqm niet zo boeiend, onderhoud aan een kanaal. Dus op dat vlak niet direct een uitdaging maar wel een uitdaging voor mij omdat ik hier alleen verantwoordelijk ben voor mijn job waar dat in duqm de survey manager was. Maar genoeg over werk aangezien men zich daar moeilijk iets kan bij voorstellen als je niet in de branche zit.

De zaterdag, mijn eerste avond in Douala, ging ik naar de discotheek. Daar kwam ik de eerste keer in contact met de zwarte uitgangsbevolking. Steven en Jonathan waarschuwden me al:” let op voor de vrouwen dit is niks vgl met België.” Eerst was het een gezellige bbq bij Diedrick ,de project manager, thuis en daarna doken we het nachtleven in. We kochten in een bar een fles wodka en paar flessen cola en begonnen de avond.  Eens op de dansvloer begon het, de vrouwen kwamen als vliegen rond ons dansen en probeerden ons te verleidden. Ze probeerden ons adres en gsm nummer te weten te komen. Dat was een ongelofelijk verschil met België waar het al moeilijk is op zich om een wildvreemde griet hallo te zeggen zonder dat die je aankijkt van ‘wie ben jij en laat me met rust.’ Hier moesten wij echt continu vrouwen afwimpelen. Bon dat wordt na een tijdje ambetant (en Suzan vindt dit wss ook ambetant) en dan begin je steeds cru-er die vrouwen af te wimpelen. De eerste paar keer is dit grappig maar ja ge wilt u amuseren en nie heel de tijd vriendelijk neen zeggen tegen die vrouwen . Maar once again wat een verschil met Duqm, kunnen uitgaan dansen feestje bouwen etc,

Verder gaan we waarschijnlijk ergens volgende week eens naar het strand gaan, aangezien het hier nu steeds warmer word en het regenseizoen op het einde loopt. We zouden ook nog eens Mount Cameroon gaan beklimmen en eens op kaaimanjacht gaan. Ze verkopen dat hier als voedsel dus gaan we eens proberen zo wat lokalen te zoeken die daarop jagen en mee gaan. Maar tot nu toe was het uitgaan en dan slaap je zondag redelijk lang uit om de volgende week weer fit te zijn om te gaan werken want ja, da moet hier nu eenmaal ook gebeuren.

~ door jeroenjdn op 03/10/2009.