Mauritanië
Ik moet bekennen dat het heel heel lang geleden is dat ik over mijn avonturen heb verteld. Ik laat af en toe een steek vallen. Iran geen woord over gerept. En bijna was Mauritanië hetzelfde lot ondergaan. Ik zit nu al op het einde van mijn Torn in Argentinië na Mauritanië. Als je weet dat een Torn 2 maand duurt en ik erna 1 maand congé heb kan je er inderdaad van uitgaan dat het zeker al 4 maand geleden is.Echter heb ik terug de drijfveer gevonden om nog eens een update te geven i.v.m. mijn ervaringen als eenzame reiziger doorheen deze enorme wereld. Volgens Facebook zit ik nu aan 7% bezocht dus heb ik nog een lange weg te gaan.
Misschien is jullie eerste vraag wel Mauritanië waar ligt dat ? Wat valt er daar te doen. Bij jan de nul zal je nooit de vermoedelijke vakantie plaatsen afgaan zoals je op vakantie kiest. Mauritanië is gelegen onder Marokko en boven Senegal.
Het avontuur begon heel toevallig. Ik werd opgebeld vanuit Aalst waar men me belde om me te informeren dat ik een installatie moest doen in Zelzate van een Kabel kraan die in Antwerpen een opdracht had. Door deze opdracht was ik af en toe in Aalst en plots zei mijn baas ik heb een project voor jou in Mauritanië. Een Tender( dit is een onderzoek op een plaats waar jan de nul nog niet echt een project heeft) Ik had er wel zin in om eens iets te doen waar ik de eindverantwoordelijkheid bij had. Na een paar dingen geleerd te hebben in Aalst die ik daar ging moeten uitvoeren was ik klaar voor dit nieuwe avontuur. We vertrokken met 2 ik en Stijn. Stijn was de Geoloog die dit project zowat had voorbereid. Stijn is een meer dan aangename kerel dus plezier verzekert op onze tocht. Hij had zelf al 5 jaar buitenlandse ervaring dus een mooie steunpaal in moeilijke dagen. Echter Zou hij hier niet zolang blijven aangezien hij na 12 Dagen op verlof vertrok in België samen met zijn vriendin.
Onze reis naar Nouakchott verliep zeer vlot en zonder hindernissen. ‘s avonds aangekomen stond onze agent al klaar om ons op te vangen. Het was hier donker dus konden we weinig opmaken i.v.m. hoe het er hier uitzag. Echter dat kwamen we vlug te weten. Over het hotel geen klachten. Airco, propere kamer, soms een warme douche met bruin water maar toch een douche een zwembad waar de katten en de spreeuwen gingen drinken, een buffet en een kaart waar nooit iets van aanwezig was. maar ach dit is Afrika hier mag je deze luxe al niet verwachten. uiteindelijk moesten de mensen daar met veel minder toekomen. 40 euro per maand maakte men me wijs.
De volgende dag was voor mij een Stijn een zoektocht naar van alles en nog wat. We gingen de stad af opzoek naar winkels waar we al het materiaal zouden kunnen aanschaffen dat nodig was. Dus opzoek naar pvc leveranciers, metaal leveranciers, lassers, veiligheidsmateriaal, schackles, … een hele dag rondrijden in de stad op zoek naar alles dat we zouden kunnen gebruiken. Hier kregen we het eerste beeld op deze stad. In een woord schrijnend. in meerdere woorden: is dit een Stad? De meesten onder jullie kunnen het jullie niet voorstellen hoe een sloppenwijk eruit ziet. indien wel dan kan ik je zeggen dat deze hele stad een sloppenwijk is. Dit had ik nog nooit gezien. Trucks kom je enkel tegen in de haven. in de hoofdstad werd alles nog met ezels vervoerd. we zagen ezels met een roestte kapotte tank waar ze aan de regenput gingen tanken. We zagen autogarages waar jongetjes van 8 jaar werken. De volledige stad had amper straten en als ze toch asfalt hadden was die zo kapot dat je liever op zand reed omdat hier geen putten zaten waardoor je met je hoofd tegen het plafond van de auto vloog. Neen dit is het ergste dat ik tot nu toe gezien heb. Niks hebben ze daar en toch nog zo gelukkig. Zelfs vuilbakken bestaan daar niet met als gevolg dat deze streek een vuilnisbelt is waar de mensen alles op gooien en niks opruimen. het stinkt als de pest en de auto’s zijn alle afdankertjes van Europa (België inclusief). waarschijnlijk geen enkele auto waar de roetfilter de keuring in België passeert. Maar ik zat hier met mijn shirt over mijn mond en neus om de geur dragelijk te maken tijden de ritten in deze Stad. Om maar een idee te geven wat voor een stad dit is. Ik had al veel gezien maar dit amai dit is niet te beschrijven.
Hierna gingen Stijn en ik onze schip gaan bezoeken. Hoe zou dit eruit zien? De rit was 500 Kilometer door de Sahara woestijn zonder airco. Ik vermoed dat ik hier niet moet uitleggen dat dit behoorlijk lastig is. Het ruitje open doen gaf ook geen koelte aangezien het warme lucht was die de in de auto werd geblazen dus vroeg vertrekken was aangewezen. Aangekomen op het schip kon ik eigenlijk alleen maar groen lachen en toch echt lachen. Was dit de naam boot/schip nog waardig? Het liep er vol kakkerlakken, de wc was om het op een oneerbiedige manier te zeggen volledig onder gescheten. In de keuken als je dit al een keuken kan noemen kwamen er eerst kakkerlakken en vliegen uit de kraan voor er water uit kwam. De generator maakte piek stromen en de diesel motor daar zat een lek in waardoor er meer water dan diesel in de motor kwam en dit dus aardig wat problemen met zich meebracht. Amai lachen geblazen dus en toch voor ons ook huilen. Moeten we hier mee 20 kilometer uit de kust? Moeten we dit schip ombouwen?
Na het ombouwen van het schip wat zo een kleine week in beslag nam. Ondertussen waren Tim en onze vrolijke Hollanders ook aangekomen die zouden meehelpen met het onderzoek. Zagen we pas echt hoe zielig het met het schip gesteld was. Regelmatig lagen we gewoon te dobberen op de Atlantische oceaan. Ze zeiden “5 minute” wat al gauw een uur werd. Er was weer eens water bij de diesel. de rook uit de schoorsteen kwam overal terecht. Voordek achterdek tot in de brug. Er was dus geen ontsnappen aan deze enorme roet. De ontbranding van de schouw was zelfs zo goed dat er soms vonken uitkwamen. Gezond kan je het niet noemen dus. Met alle gevolgen van dien uiteraard. Door het eten en deze ongezonde omstandigheden had zowat iedereen last van spetterpoep. Ik heb dit zo een week of 5 gehad van de 8 dat ik er was. In het begin besloten we immodium pillen te pakken uit schrik op die wc onze behoefte te moeten doen. Maar op de duur waren 2 a 3 pillen daags een noodzaak om niet op de wc te moeten gaan. en zelfs dit was soms niet genoeg. Maar de details ga ik jullie sparen. Eten tja ik deed het er nog amper. Als ik al at was het enkel in de avond. De ideale manier om de overtollige kilo’s vanuit Oman en Kameroen te zien wegsmelten met de zon 7 weken Mauritanië = 10 kilo vermageren. Toch nog een voordeel aan deze omstandigheden 
.
De mensen zelf waarmee ik in contact kwam in Mauritanië waren in mijn ogen zeer sympathieke gematigde moslims. Wel had je er 2 soorten. De echt zwarte bevolking en de meer bruine bevolking. De bruine waren de rijke mensen onder hen en hielden elkaar rijk door “voor elkaar te zorgen” als je begrijpt wat ik bedoel. En de zwarte bevolking waren de arme mensen die als honden werden behandeld. Er was dan ook een enorm racisme onder de 2 groepen mensen aangezien de bruine man de zwarte werk gaf en zijn minachtende baas was. De bruine man was altijd enorm hartelijk voor ons, bereid op zoek te gaan naar hulp een tof gesprek etc. De zwarte man is moeilijker te vatten. In mijn ogen ook allemaal heel vriendelijke mensen maar als er iets is dat niet in hun jobomschrijving staat willen ze er geld voor en veel geld. Dit is voor een chauffeur dus iets in en uit de koffer halen ga maar na wat de rest allemaal niet zou kosten. Nu ja die mensen hebben dan ook geen geld en krijgen er zo goed als geen. Een van onze chauffeurs werd ontslaan nadat hij een goeie 3 weken voor ons rond reed en met ons mee moest voor een overnachting maar dat niet zelf wou betalen en zijn baas ook niet. Dus werd die maar ontslaan. hier zie je duidelijk hoe de bruine de zwarte arm houd. Op het einde van het project liet ik mijn groot hard zien en gaf elke crewmember en elke chauffeur een pakje geld waar ze dolgelukkig mee waren. Uit dankbaarheid gaven ze me ook enkele cadeautjes met liefde geven. Daar ben ik van overtuigd.
Ik kan hier nog heel veel vertellen maar ik denk dat ik jullie al een beetje laten voelen heb hoe het leven in Mauritanië was. Toch nog 2 onvergetelijke momenten meegeven.
Het eerste was een heel leuk moment wat gecombineerd word met het 2de minder leuk moment. Maar laten we als optimisten eerste de leuke dingen bekijken. We moesten aan boord gaan van ons ‘schip’ maar er was enkel een vissershaven. Nu moet je weten dat de vissers daar met een soort kano varen. Grote houten boten (ongeveer 10 meter lang) die heel smal zijn en heel diep liggen en zoals een kano makkelijk kunnen omslaan. Dit was ons middel om aan boord te gaan van ons schipje. We gingen met ons allen in deze kano zitten en de Senegalezen die hier vissen duwden ons de zee in. Dit gebeurde zoals de Egyptenaren hun piramides bouwden. Het bootje lag op boomstammen en telkens de boomstam er achteraan vanonder rolde werd hij weer vooraan gelegd. Best grappig om te zien. En zo kwamen we steeds gevaarlijk dichter bij de golven en de branding. Eens het bootje loskwam gingen we vol in de golven waar we dan ook drijfnat werden door de golven die over de boeg sloegen. Hier werd er wat afgelachen. zeker als de jongetjes die mee gingen “hash hash” begonnen te roepen wat zoveel betekend als wil je niet zinken pak dan een fles en begin er het water mee overboord te scheppen. Dit was natuurlijk hilarisch zeker toen we per ongeluk elkaar begonnen onder te gooien met dat water. De kapitein was enorm hard aan het lachen toen we toekwamen. Dit was dan ook een echt onvergetelijk moment wat jammer genoeg volgende op een minder moment.
Aangezien deze opstapplaats nogal ver lag van de hoofdstad hadden we een plaatselijk hotel geboekt. Zo een 80 euro per kamer dacht ik. We kwamen er goed voorbereid aan. We waren eerst brood cola en kaas gaan kopen. 5 stoelen en een tafel en vertrokken naar dit hotel. Hier aangekomen was het ongelofelijk dat we hier 80 euro voor betaalden. Toen hij de deur open deed van de kamer en het ligt aanstak kwamen zowel de warmte van de Sahara als de kakkerlakken van de Sahara ons verwelkomen. Als je snel genoeg was zag je de kakkerlakken zo een duim groot nog snel het bed aflopen richting een beschermde plek. Voor de rest lag er een enorme laag zand en lag de douche vol dode kakkerlakken en had de wc niet te mogelijkheid doorgesjast te worden. en wat we erin vonden ga ik jullie besparen. 2 van de 3 Hollanders besloten dan ook om die nacht in de auto te slapen en de kamer zo te laten. Hier kreeg je ze niet in om een dutje te doen. Ikzelf deed het wel en trok al mijn lakens af omdat deze enorm vuil en vies waren. Een echt goeie nachtrust was het niet overal op de matras lagen dode pootjes van kakkerlakken en schildjes die je over je hele lichaam een irritatie bezorgden en douchen de volgende dag zat er ook al niet in. Dus dit was eens iets anders. laat de gevangen in België maar klagen denk je dan
Dit waren zowat de 2 weetjes die ik nog kwijt wou. Al bij al was dit toch nog een tof project aangezien wij met ons 6en er een goeie sfeer in hielden van veel lachen en lollen. Op die manier konden we alle miserie voorbij lachen. En na 7 weken met een tevreden en ziek gevoel naar huis gaan. het is eens iets anders
Groeten vanuit Argentinië alweer
Jeroen
