Misschien is jullie eerste vraag wel Mauritanië waar ligt dat ? Wat valt er daar te doen. Bij jan de nul zal je nooit de vermoedelijke vakantie plaatsen afgaan zoals je op vakantie kiest. Mauritanië is gelegen onder Marokko en boven Senegal.

Het avontuur begon heel toevallig. Ik werd opgebeld vanuit Aalst waar men me belde om me te informeren dat ik een installatie moest doen in Zelzate van een Kabel kraan die in Antwerpen een opdracht had. Door deze opdracht was ik af en toe in Aalst en plots zei mijn baas ik heb een project voor jou in Mauritanië. Een Tender( dit is een onderzoek op een plaats waar jan de nul nog niet echt een project heeft) Ik had er wel zin in om eens iets te doen waar ik de eindverantwoordelijkheid bij had. Na een paar dingen geleerd te hebben in Aalst die ik daar ging moeten uitvoeren was ik klaar voor dit nieuwe avontuur. We vertrokken met 2 ik en Stijn. Stijn was de Geoloog die dit project zowat had voorbereid. Stijn is een meer dan aangename kerel dus plezier verzekert op onze tocht. Hij had zelf al 5 jaar buitenlandse ervaring dus een mooie steunpaal in moeilijke dagen. Echter Zou hij hier niet zolang blijven aangezien hij na 12 Dagen op verlof vertrok in België samen met zijn vriendin.

Onze reis naar Nouakchott verliep zeer vlot en zonder hindernissen. ‘s avonds aangekomen stond onze agent al klaar om ons op te vangen. Het was hier donker dus konden we weinig opmaken i.v.m. hoe het er hier uitzag. Echter dat kwamen we vlug te weten. Over het hotel geen klachten. Airco, propere kamer, soms een warme douche met bruin water maar toch een douche een zwembad waar de katten en de spreeuwen gingen drinken, een buffet en een kaart waar nooit iets van aanwezig was. maar ach dit is Afrika hier mag je deze luxe al niet verwachten. uiteindelijk moesten de mensen daar met veel minder toekomen. 40 euro per maand maakte men me wijs.

De volgende dag was voor mij een Stijn een zoektocht naar van alles en nog wat. We gingen de stad af opzoek naar winkels waar we al het materiaal zouden kunnen aanschaffen dat nodig was.  Dus opzoek naar pvc leveranciers, metaal leveranciers, lassers, veiligheidsmateriaal, schackles, … een hele dag rondrijden in de stad op zoek naar alles dat we zouden kunnen gebruiken. Hier kregen we het eerste beeld op deze stad. In een woord schrijnend. in meerdere woorden: is dit een Stad? De meesten onder jullie kunnen het jullie niet voorstellen hoe een sloppenwijk eruit ziet. indien wel dan kan ik je zeggen dat deze hele stad een sloppenwijk is. Dit had ik nog nooit gezien. Trucks kom je enkel tegen in de haven. in de hoofdstad werd alles nog met ezels vervoerd. we zagen ezels met een roestte kapotte tank waar ze aan de regenput gingen tanken.  We zagen autogarages waar jongetjes van 8 jaar werken. De volledige stad had amper straten en als ze toch asfalt hadden was die zo kapot dat je liever op zand reed omdat hier geen putten zaten waardoor je met je hoofd tegen het plafond van de auto vloog. Neen dit is het ergste dat ik tot nu toe gezien heb. Niks hebben ze daar en toch nog zo gelukkig. Zelfs vuilbakken bestaan daar niet met als gevolg dat deze streek een vuilnisbelt is waar de mensen alles op gooien en niks opruimen. het stinkt als de pest en de auto’s zijn alle afdankertjes van Europa (België inclusief). waarschijnlijk geen enkele auto waar de roetfilter de keuring in België passeert. Maar ik zat hier met mijn shirt over mijn mond en neus om de geur dragelijk te maken tijden de ritten in deze Stad. Om maar een idee te geven wat voor een stad dit is. Ik had al veel gezien maar dit amai dit is niet te beschrijven.

Hierna gingen Stijn en ik onze schip gaan bezoeken. Hoe zou dit eruit zien? De rit was 500 Kilometer door de Sahara woestijn zonder airco. Ik vermoed dat ik hier niet moet uitleggen dat dit behoorlijk lastig is. Het ruitje open doen gaf ook geen koelte aangezien het warme lucht was die de in de auto werd geblazen dus vroeg vertrekken was aangewezen. Aangekomen op het schip kon ik eigenlijk alleen maar groen lachen en toch echt lachen. Was dit de naam boot/schip nog waardig? Het liep er vol kakkerlakken, de wc was om het op een oneerbiedige manier te zeggen volledig onder gescheten. In de keuken als je dit al een keuken kan noemen kwamen er eerst kakkerlakken en vliegen uit de kraan voor er water uit kwam. De generator maakte piek stromen en de diesel motor daar zat een lek in waardoor er meer water dan diesel in de motor kwam en dit dus aardig wat problemen met zich meebracht. Amai lachen geblazen dus en toch voor ons ook huilen. Moeten we hier mee 20 kilometer uit de kust? Moeten we dit schip ombouwen?

Na het ombouwen van het schip wat zo een kleine week in beslag nam. Ondertussen waren Tim en onze vrolijke Hollanders ook aangekomen die zouden meehelpen met het onderzoek. Zagen we pas echt hoe zielig het met het schip gesteld was. Regelmatig lagen we gewoon te dobberen op de Atlantische oceaan. Ze zeiden “5 minute” wat al gauw een uur werd. Er was weer eens water bij de diesel. de rook uit de schoorsteen kwam overal terecht. Voordek achterdek tot in de brug. Er was dus geen ontsnappen aan deze enorme roet. De ontbranding van de schouw was zelfs zo goed dat er soms vonken uitkwamen. Gezond kan je het niet noemen dus. Met alle gevolgen van dien uiteraard. Door het eten en deze ongezonde omstandigheden had zowat iedereen last van spetterpoep. Ik heb dit zo een week  of 5 gehad van de 8 dat ik er was. In het begin besloten we immodium pillen te pakken uit schrik op die wc onze behoefte te moeten doen. Maar op de duur waren 2 a 3 pillen daags een noodzaak om niet op de wc te moeten gaan. en zelfs dit was soms niet genoeg. Maar de details ga ik jullie sparen. Eten tja ik deed het er nog amper. Als ik al at was het enkel in de avond. De ideale manier om de overtollige kilo’s vanuit Oman en Kameroen te zien wegsmelten met de zon 7 weken Mauritanië = 10 kilo vermageren. Toch nog een voordeel aan deze omstandigheden .

De mensen zelf waarmee ik in contact kwam in Mauritanië waren in mijn ogen zeer sympathieke gematigde moslims. Wel had je er 2 soorten. De echt zwarte bevolking en de meer bruine bevolking. De bruine waren de rijke mensen onder hen en hielden elkaar rijk door “voor elkaar te zorgen” als je begrijpt wat ik bedoel. En de zwarte bevolking waren de arme mensen die als honden werden behandeld. Er was dan ook een enorm racisme onder de 2 groepen mensen aangezien de bruine man de zwarte werk gaf en zijn minachtende baas was. De bruine man was altijd enorm hartelijk voor ons, bereid op zoek te gaan naar hulp een tof gesprek etc. De zwarte man is moeilijker te vatten. In mijn ogen ook allemaal heel vriendelijke mensen maar als er iets is dat niet in hun jobomschrijving staat willen ze er geld voor en veel geld. Dit is voor een chauffeur dus iets in en uit de koffer halen ga maar na wat de rest allemaal niet zou kosten. Nu ja die mensen hebben dan ook geen geld en krijgen er zo goed als geen. Een van onze chauffeurs werd ontslaan nadat hij een goeie 3 weken voor ons rond reed en met ons mee moest voor een overnachting maar dat niet zelf wou betalen en zijn baas ook niet. Dus werd die maar ontslaan. hier zie je duidelijk hoe de bruine de zwarte arm houd. Op het einde van het project liet ik mijn groot hard zien en gaf elke crewmember en elke chauffeur een pakje geld waar ze dolgelukkig mee waren. Uit dankbaarheid gaven ze me ook enkele cadeautjes met liefde geven. Daar ben ik van overtuigd.

Ik kan hier nog heel veel vertellen maar ik denk dat ik jullie al een beetje laten voelen heb hoe het leven in Mauritanië was. Toch nog 2 onvergetelijke momenten meegeven.

Het eerste was een heel leuk moment wat gecombineerd word met het 2de minder leuk moment. Maar laten we als optimisten eerste de leuke dingen bekijken. We moesten aan boord gaan van ons ‘schip’ maar er was enkel een vissershaven. Nu moet je weten dat de vissers daar met een soort kano varen. Grote houten boten (ongeveer 10 meter lang) die heel smal zijn en heel diep liggen en zoals een kano makkelijk kunnen omslaan. Dit was ons middel om aan boord te gaan van ons schipje. We gingen met ons allen in deze kano zitten en de Senegalezen die hier vissen duwden ons de zee in. Dit gebeurde zoals de Egyptenaren hun piramides bouwden. Het bootje lag op boomstammen en telkens de boomstam er achteraan vanonder rolde werd hij weer vooraan gelegd. Best grappig om te zien. En zo kwamen we steeds gevaarlijk dichter bij de golven en de branding. Eens het bootje loskwam gingen we vol in de golven waar we dan ook drijfnat werden door de golven die over de boeg sloegen. Hier werd er wat afgelachen. zeker als de jongetjes die mee gingen “hash hash” begonnen te roepen wat zoveel betekend als wil je niet zinken pak dan een fles en begin er het water mee overboord te scheppen. Dit was natuurlijk hilarisch zeker toen we per ongeluk elkaar begonnen onder te gooien met dat water. De kapitein was enorm hard aan het lachen toen we toekwamen. Dit was dan ook een echt onvergetelijk moment wat jammer genoeg volgende op een minder moment.

Aangezien deze opstapplaats nogal ver lag van de hoofdstad hadden we een plaatselijk hotel geboekt. Zo een 80 euro per kamer dacht ik. We kwamen er goed voorbereid aan. We waren eerst brood cola en kaas gaan kopen. 5 stoelen en een tafel en vertrokken naar dit hotel. Hier aangekomen was het ongelofelijk dat we hier 80 euro voor betaalden. Toen hij de deur open deed van de kamer en het ligt aanstak kwamen zowel de warmte van de Sahara als de kakkerlakken van de Sahara  ons verwelkomen. Als je snel genoeg was zag je de kakkerlakken zo een duim groot nog snel het bed aflopen richting een beschermde plek. Voor de rest lag er een enorme laag zand en lag de douche vol dode kakkerlakken en had de wc niet te mogelijkheid doorgesjast te worden. en wat we erin vonden ga ik jullie besparen. 2 van de 3 Hollanders besloten dan ook om die nacht in de auto te slapen en de kamer zo te laten. Hier kreeg je ze niet in om een dutje te doen. Ikzelf deed het wel en trok al mijn lakens af omdat deze enorm vuil en vies waren. Een echt goeie nachtrust was het niet overal op de matras lagen dode pootjes van kakkerlakken en schildjes die je over je hele lichaam een irritatie bezorgden en douchen de volgende dag zat er ook al niet in. Dus dit was eens iets anders. laat de gevangen in België maar klagen denk je dan

Dit waren zowat de 2 weetjes die ik nog kwijt wou. Al bij al was dit toch nog een tof project aangezien wij met ons  6en er een goeie sfeer in hielden van veel lachen en lollen. Op die manier konden we alle miserie voorbij lachen. En na 7 weken met een tevreden en ziek gevoel naar huis gaan. het is eens iets anders

Groeten vanuit Argentinië alweer

Jeroen

De reis vertrok met een lange vliegreis van rond de 15 uur vliegen. Eerst naar Madrid om vandaar uit naar Buenos Aires te vliegen met Iberia ( niet echt aan te raden  wss wel low budget ).  Dit verliep allemaal redelijk vlot en bij aankomst verliep alles heerlijk vlot. Geen behoefte aan een betalend visum.  Een toeristen visum krijg je hier voor 3 maand Wat je heel eenvoudig kan verlengen aangezien je hier maar de rivier hoeft over te steken om in uruguay te geraken waardoor je door een overvaartje je visum weer met 3 maand kan verlengen.  Qua malaria heb je hier geen gevaar wel zou er hier een ziektje zijn de naam ontglipt me. Deze komt heel heel soms bij muggen voor en als je er 2 maal mee besmet word betekent dit het einde van uw dagen hier op aarde maar niks om u zorgen over te maken aangezien het nauwelijks voorkomt. Verder word gele koort wel aangeraden,   wss ook met hepatitis aangezien ze hier enorm veel vlees eten kan dit zeker geen slechte zet zijn. De munt hier is de peso zo iets van 1 euro is 5.5 peso.  Alle genoeg praktische info voor eventuele Argentinië reizigers.  Ik werd naar het hotel La fayette gebracht op 2 straten van Dé winkelstraat florida in Buenos Aires. Vanaf de landing tot het binnen rijden van buenos Aires leek het me een land met veel landbouw en veel groen de baan lag tussen de velden de struiken en de bomen maar door de hevige regenval van voordien stond alles onder water wat het een idyllische sfeer gaf. Mooi ! vandaaruit richting bureau wat helemaal in mijn ogen geen standaard jdn bureau is. Ik ben gewoon van in kampen te vertoeven of in bouwvalige kantoren wat hier echter het tegenovergestelde was.  Hidrovia is een mooi uitgeruste bureau waar een hele deligatie belgen tracht de vele contracten te volbrengen.   Ik had echter al te horen gekregen in Aalst dat mijn missie hier meer een avontuur ging zijn dan bureau werk. Ik noem het oneerbiedig het werk van een Indiër / Filippijn in het midden oosten. Sorry daarvoor maar het is alles behalve boeiend. 0 uitdaging heb ik momenteel in mijn werk maar soms moet een mens ook eens tegen zijn zin werken want dit werk hoort ook te gebeuren het zei dus zo. Hierdoor vertrek ik vanuit thuisbasis Buenos Aires naar overal en nergens rond de 800 kilometer rivier. Bij het schrijven zat ik in San pedro zo een 300 kilometer weg van Buenos Aires waar ik 2 dagen ga gezeten hebben want morgen vertrek ik naar Zarata omdat het schip daarheen moet varen een een vaart terug naar San pedro een hele dag zal kosten. 4 uur stroomafwaards  10 uur stroomopwaarts. Wat me daar dus te wachten zal staan is nog een groot raadsel. Zal ik hier weer google translator kunnen gebruiken om te comuniceren met het hotelpersoneel of word het de woordenboek. We zien wel.

Even het project schetsen: We zijn hier verantwoordelijk om met  4 hoppers  ( de stofzuigboten)  een kanaal van iets meer dan 800 kilometer op diepte te houden.  Hiervoor krijgen we dan tol betaald en zo word het project gefinancieerd. Momenteel is er hier in Argentinië een hoog water seizoen waardoor het een hele grote uitdaging is hieraan te voldoen. Wat momenteel heel goed lukt maar wat het voor het survey department enorm druk maakt.  Ze moeten namelijk die 800 kilometer water monitoren op ondieptes om het schip er dan heen te sturen.  Hierdoor heb ik enorm lange dagen van uren en uren varen naar de mogelijke plaatsen van dichtslibben waardoor mijn dagen hier meestal van 7 tot 22 of soms later duren.  Veel tijd voor iets anders rest er dus niet.  Want hier is het mijn job om op zoek te gaan naar die ondieptes.

Verder ben ik hier nu 2 weken en ben ik al eens op verkenning geweest in de stad. Waar wij gevestigd zijn is het enorm luxuese en moderne gedeelte van de stad ( living a dream) die maar weinig Argentijnen kunnen leven. Luxuese hotels, flats restaurants. Langs de oude haven die nu volledig is gerestaureerd en waar er een dijk langs is gebouwd.  Best gezellige om eens rond te slenteren of te gaan eten.  Verder heb je in de winkelstraat van die pipos die proberen geld te verdienen door onnozel te doen watik  wel weet te appreciëren aangezien ze de sfeer er wel inhouden. Schooiers zijn er hier ook wel te vinden maar in tegenstelling met afrika kan je hier lekker vrij rondlopen in winkelstraten zoals de veldstraat in gent.

De discotheken hier tja heb ik nog niet zoveel ervaring mee maar vorig weekend zijn we op een verjaardagsfeestje toegekomen van iemand die vrijwilligerswerk doet in de sloppenwijken dankzij pieterjan zijn vriendin. Met deze mensen zijn we dan een discotheek gaan onveilig maken. Vrouwen mochten er uiteraard gratis binnen wat niet het geval is voor mannen waardoor de clubs dus vol zitten met vrouwen.  Dit zijn ook altijd de eerste reacties die je krijgt als je zegt ik spreek geen spaans. Geen probleem zoek u een chicka en je leert spaans in no time en ze zijn de moeite hoor.  Ze zijn hier heel fier op hun vrouwenvolk. Terwijl ik eerlijk met zeggen dat er hier evenveel aantrekkelijke als minder aantrekkelijke vrouwen rondloppen van dik tot dun je hebt hier alles. Wel is het zo dat vrouwen hier met een maatje meer zich nog altijd lekker in hun vel voelen. Maar meer ervaring daarontrend heb ik niet.

Ik krijg van de firma 2 maal in de week spaanse les maar die werpen ook geen vruchten af aangezien ik die altijd moet cancelen doordat ik altijd op de vlet zit op zee. Dus ik probeer het mezelf een beetje te leren aan de hand van die boekjes in de hoop die eenzaamheid hier toch te proberen weg werken.  Maar dit  blijft echter heel heel beperkt. Ik hoop een beetje te kunnen optrekken met die mensen van de sloppenwijken zodat die wat kleur brengen in mijn verblijf hier want dit hoef ik niet echt te verwachten van de jdn’er die zijn hier wat vast geroest met vrouw en kinderen en gaan dus s’avonds naar huis en wat rest mij dan. Niet echt veel maar ik probeer er het beste van te maken want goed gezint kan je veel meer aan dan depresief gezint.  Ik hoop dan ook de volgende keer dat ik congé mag pakken naar een uitgebreid tango feest te gaan. Dit zou echt wel de moeite zijn een heuse show met eten en drinken. Ik ben benieuwd wat dat zou geven. Pj is bevriend met een belgisch koppel dat niks meer bij te leren had in belgie ivm de tango en die hun eens gratis naar zo een show hebben kunnen lootsen en hij zegt dat het echt wel de moeite is. Ik heb nog redelijk veel op het programma. Ik heb nog maar heel weinig tijd gehad voor me te informeren ivm dingen die de moeite zouden zijn in Buenos Aires.

Ja verder heb ik niet echt veel te vertellen  ik denk dat dit al een heuse opgave is om lezen zonder verveeld te geraken.

hier al de fotos : http://picasaweb.google.be/jeroen.bogaert/Douala#

Eindelijk was het zover. Mijn baas wist me te vertellen dat Duqm niks meer was voor mij en hij een jobke had in Douala ( De Economische stad van Centraal Afrika in Kameroen). Ik was doodgelukkig omdat ik eindelijk weg mocht uit Duqm waar ons motto ook was “Een dag in Duqm is een dag niet geleefd”. Toch had ik nog het gevoel dat ik mijn vertrouwde omgeving moest opgeven voor het onbekende en de mensen waar je je uiteindelijk ook begint aan te hechten moest opgeven. Maar het overheersende gevoel was blijdschap.

De 15de September moest ik dan aanzetten ’s morgensvroeg wat helemaal mijn ding niet was, dus de eerste dag begon al heel slecht. Eerst file en dan uiteindelijk toekomen op Brussels Nationaal om daar te constateren dat ik de TGV moet nemen richting Charles de Gaule in Paris. Dus vlug de trein opspringen en richting Brussel Midi. Hier aangekomen vond ik maar geen kantoor van Air France wat het slechte gevoel alleen maar voedde. Het stond vast, dit werd een kutdag op zijn best. Uiteindelijk 10 minuten voor vertrek van de TGV vond ik het kantoor en zeiden ze me zeer zeer onvriendelijk dat ik naar de TGV moest gaan en daar mijn ticket wel zou krijgen. Hier kreeg ik dan toch eerste klasse, het eerste lichtpuntje op mijn dag. Maar dit verbeterde zeker niet in Paris. Wat een onvriendelijke mensen er werken bij Air France en de luchthaven, het is ongelofelijk. Ik probeerde mijn belastingen terug te vorderen in Parijs en niemand wou me helpen en ze stuurden me van pier naar pol waarna ik uiteindelijk toch in mijn doel was geslaagd, maar met een behoorlijke degout van Air france en de luchthaven. Mij zijn ze toch al zeker kwijt als klant die van air france

Aangekomen in Douala begon het onbekende, de verrassing en dat was het zeker. We landden op een luchthaven waar buiten de landingsbanen niks onderhouden en in heel slechte staat was. Na de landing moest het vliegtuig in putten rijden om te parkeren. Ongezien! Uiteindelijk in de luchthaven zelf was het alsof het dak niet waterdicht was want de vloer lag onder water. Ik moest spontaan lachen en dacht ja we zijn duidelijk aangekomen in Afrika waar niks onderhouden is en ze alles afleven. Daar stond Olivier onze regelneger me op te wachten.  Dat kon ik best gebruiken, hij regelde alles met de douane zodat ik niet lang moest aanschuiven en zorgde ervoor dat ik niet werd lastig gevallen door al de zwarten die trachtten het geld uit uw zakken te halen door u de weg te wijzen, je bagage te dragen, de deur open te doen,… je kan het je niet gek genoeg bedenken en daar zal er een zijn die hoopt op wat centjes om zo iets te doen voor u. Bagage van de band halen was best grappig, de bagage kon op elke band toekomen dus was het echt wel uitkijken op alle banden. Als we onze bagage hadden werd er nog gecontroleerd of het uw bagage was adhv de baggage sticker.

Het was tijd voor mijn eerste glimpen van de stad, weliswaar in de donker maar dat was al genoeg om een eerste indruk te krijgen. De plaatselijke bevolking rijdt met auto’s die in België worden afgekeurd (ma echt wrakken). Wat opviel: links van de straat had je de rijke buurt met de mega huizen en als je naar rechts keek waren het de huisjes van golfplaten en hout voor de meeste zwarten. Verder stonder er overal langs de baan mensen dingen te verkopen: sigaretten, fruit, veldbedden, autoradios,…. Sommigen staan zich dan te wassen in de riool. Want ge moogt gerust zijn, een plaatselijke zwarte kan er soms wel een sterke lijfgeur op nahouden. soms moet ik echt weglopen omdat het zo erg is.

Aangekomen aan ons huis in de rijke buurt kreeg ik mijn sleutel van mijn appartement. Op zich is het dik in orde en heb ik alles zoals je zou verwachten van een appartement, enkel dan met de problemen typisch voor Afrika. Er waren  stroompieken tot 300 v waardoor de apparatuur gek begon te doen, of een eeuwig lekkende kraan waar ze elke dag komen aan prutsen maar de volgende keer je ze gebruikt lekt ze weer. Hierna was het tijd om te gaan eten, hupsa op restaurant. Nu begon het contrast met Duqm enorm door te sijpelen. Ik zit in een stad, de bewoonde wereld met restaurants, met winkels, met bars, met discotheken, met mensen die niet van jdn zijn, met sportfaciliteiten, …. Dat was heerlijk. Na het eten gingen we dan ook naar een bar waar we een nageltje sloegen(wat ik verloor en me dus 50 euro aan whisky cola koste) terwijl ze vlaamse slagers draaiden terwijl we een wiskey colatjes dronken. Jaja dat was duidelijk veel leuker dan duqm dus ging ik met een gelukkig hart slapen.

De volgende dag kwam ik dan de eerste keer op het werk waar we met een heel beperkt team de werken leidden, ne man of 5. Het project hier is ivm met Duqm niet zo boeiend, onderhoud aan een kanaal. Dus op dat vlak niet direct een uitdaging maar wel een uitdaging voor mij omdat ik hier alleen verantwoordelijk ben voor mijn job waar dat in duqm de survey manager was. Maar genoeg over werk aangezien men zich daar moeilijk iets kan bij voorstellen als je niet in de branche zit.

De zaterdag, mijn eerste avond in Douala, ging ik naar de discotheek. Daar kwam ik de eerste keer in contact met de zwarte uitgangsbevolking. Steven en Jonathan waarschuwden me al:” let op voor de vrouwen dit is niks vgl met België.” Eerst was het een gezellige bbq bij Diedrick ,de project manager, thuis en daarna doken we het nachtleven in. We kochten in een bar een fles wodka en paar flessen cola en begonnen de avond.  Eens op de dansvloer begon het, de vrouwen kwamen als vliegen rond ons dansen en probeerden ons te verleidden. Ze probeerden ons adres en gsm nummer te weten te komen. Dat was een ongelofelijk verschil met België waar het al moeilijk is op zich om een wildvreemde griet hallo te zeggen zonder dat die je aankijkt van ‘wie ben jij en laat me met rust.’ Hier moesten wij echt continu vrouwen afwimpelen. Bon dat wordt na een tijdje ambetant (en Suzan vindt dit wss ook ambetant) en dan begin je steeds cru-er die vrouwen af te wimpelen. De eerste paar keer is dit grappig maar ja ge wilt u amuseren en nie heel de tijd vriendelijk neen zeggen tegen die vrouwen . Maar once again wat een verschil met Duqm, kunnen uitgaan dansen feestje bouwen etc,

Verder gaan we waarschijnlijk ergens volgende week eens naar het strand gaan, aangezien het hier nu steeds warmer word en het regenseizoen op het einde loopt. We zouden ook nog eens Mount Cameroon gaan beklimmen en eens op kaaimanjacht gaan. Ze verkopen dat hier als voedsel dus gaan we eens proberen zo wat lokalen te zoeken die daarop jagen en mee gaan. Maar tot nu toe was het uitgaan en dan slaap je zondag redelijk lang uit om de volgende week weer fit te zijn om te gaan werken want ja, da moet hier nu eenmaal ook gebeuren.

Toen ik hier toekwam was de Fransis beaufort hier reeds aanwezig ( ne stofzuiger/hopper). Het was de bedoeling dat hij een stuk land zou gaan opspuiten tot +8 m met goed zand.  Jammer genoeg is de grond hier alles behalve zand waardoor het toch mocht afgelast worden. Ze hebben zo een 2 weken zitten zoeken naar zand terwijl de stortbazen( de mensen die op land de opspuiting moeten begeleiden) hier heel de tijd boekjes moesten lezen, rondrijden met de auto , etc. Die verveelden zich echt steendood.

Een goeie week geleden kwam er dan nog een hopper (stofzuiger ) een extra survey bootje afzetten. This een bere chick bootje, this ne jacht met keuken slaapkamer douche etc. dus eens die operationeel is gaan we daar wss wel eens mee gaan varen op uitstap om keer ergens in zee te gaan zwemmen. Da ga echt wel de max zijn denk ik.

Vorige week hebben Fredyy Nicolas Stanus en ik ook keer een half  dagske conge gepakt en met een moterbootje de zee ingetrokken en ergens uiteindelijk een strandje gevonden waar ge toch al heel hard u best moet voor doen om via land te bereiken. Daar hebben we dan wa gezwommen en ewa van de zon genoten( de volgende dag was het wel tijd voor aftersun). Hier was het nog best spectaculair want toen we daar even stil lagen kwamen er plots zonder overdrijven een krab of 30-40 te voorschijn en geen kleine beestjes. En ja er was daar zo ene die gelijk de paringsdans bezig was. Normaal zie je meestal een krab met zijn lijf vlak boven de grond en deze was echt zo hoog mogelijk aan het rondlopen met zijn lijf. Bere zalig om te zien. De freddy had er dan ook niks beter op gevonden om zo krabben te gaan opgraven. Die maken zo een holleke en daar kruipen ze in. En eens hij een krab had beetje mee spelen, keer wa boksen , keer testen hoe hard die wel niet kan klauwen, … terwijl nicolas stanus en ik daar stonden als bange wezels in het begin en als da beestje in ons richting kwam kozen we het hazepad . uiteindelijk toch da beestje keer gestreeld. Terug keren was gelijk minder plezant aangezien die krabben ezo wa meedreven met de golven en wij terug de zee in moesten lopen. Ge loopt toch liever niet per ongeluk op zo een krab he.

Ja da zijn zo wa de meest spectaculaire dingen die hier gebeuren. Ik weet this niet echt zot maar ja this werken geblazen he hier. Heb het toch beduidend drukken ivm vorige 2 maand.

Alle bon mannekes tot binnen een goei maandje.

Bon tot hier al heel veel leeswerk lijkt me foto’s zijn er op 

http://picasaweb.google.be/jeroen.bogaert/DuqmPublic

Vooreerst allemaal een gelukkige kerst en nieuwjaar toegewenst. Ik vermoed dat het daar nu in belgie allemaal nog een gezellig koud sfeertje heeft aan de haard.  Geniet er maar van. Hier is het natuurlijk anders, hier is het begitn het wat af te koelen, ik loop tegenwoordig rond met een pull en een lange broek maar ja da is nog altijd 25 graden ofzo  en op de middag veel te warm.  nog altijd een topdagin een belgische zomer. Bij het verder inrichten van het huisje voor ons alles kwam nico met de vraag bij mij om een Bar te ontwikkelen. Ik ging dus even op pad om een bar te ontwikkelen, je kan je al voorstellen hoe het daar liep toen ik toekwam op de JFJ om hun bar op te meten en te fotograferen. allemaal mannen die beetje zat aanlopen en al een tijd geen vrouw meer hebben gezien.  Een tekeningetje hoeft niet lijkt me. Het was in iedergeval best plezant.  De bar is nu al een tijdje af maar we zijn nu nog op zoek naar een carpenter die dat wil maken.  Ondertussen vertrekken en komen er hier mensen aan nu is onze nieuze project manager toegekomen en de oude op verlof.De oude was eens een beetje lomp geweest.  en had zijn voet gebroken. Op de JFJ heb je een kabelgoot en ja die geeft niet mee bij het vallen dus moest de voet wel breken.  Verder kan ik zeggen je mag van geluk spreken daari n het belgie landje.  Want eens je hier een beetje langer zit komen de negatieve punten toch maar naar boven.  zoals het eten hier, dat is afgrijnselijk slecht. eens in de week kan je van geluk spreken en kan je zeggen hmm vandaag was het te eten.  onze kerstmaaltijd bestond bvb uit koude frieten en wat stukken wortel en tomaat en dit omdat dit nog eetbaar was. Verder mag ik ook van geluk spreken als ik me met warm water kan douchen. dat is meestal ook niet het geval hier.  En dan hoor je dat de mannen aan boord heel de tijd klagen en de koks constant ontslaan want ze voldoen niet.  dan denk ik soms bij mezelf laat maar komen die kok  en dat zijn we nu ook aan het zoeken voor onszelf. Een kok, dus iemand die denkt lekker te kunnen koken laat het ons weten we nenen je aan on s’avonds voor ons te koken .   En dan heb je natuurlijk ook nog de telefoons midden in de nacht van de baggeraars die ergens een pc probleempje hebben.  En ik weet niet hoe het komt maar het is gelijk dat er enkel snachts problemen zijn.  en dus moet ik verschillende malen rond een uur of 4-5 uit de veren om ergens op een schip een probleepje op te lossen. Maar ja ik heb niet veel nodig om gelukkig te zijn dus het deermt me allemaal niet zo.  Ze zijn nu ook begonnen met speeding tickets wat ook best grappig is ze hebben hier zo regeltjes gemaakt 1ste keer geflits is een uur loon kwijt enzo verergerd da steeds. Maar wat blijkt dit is niet wettelijk voor belgie dus wij vallen niet onder die regels. Dus uiteraard doen we wel ons best om niet geflisted te worden maar het gebeurd natuurlijk wel eens + hier hebben ze nogal rare tekens voor trager rijden en stoppen en eergisteren wouden ze me doen stoppen wat ik natuurlijk niet door had en jupsa als ik op bureau geparkeerd stond kwamen ze mijn toelatingskaart pakken en most ik de vorige 2 dagen buiten de slagbomen parkeren als straf.  Best een grappige straf .  En toch word er ondank het koude water de dwaze straffen het vroeg opstaan en het slechte eten toch nog veel leute gemaakt.  We hebben oa  een enorm extreme Vlaams belanger die ernorm veel weet van de geschiedenis en een waal in het kamp en soms worden dan de heerlijkste discusies gevoerd met de vlaams belanger, gewoon plat gaan is dat en uiteraard ook iets waar we allemaal altijd naar uitkijken is als we in de bar van de jfj worden uitgenodigd, dan is het ook altijd volle bak ambiance en er durft wel wat drank vloeien, zolang we maar de volgende dag weer werken is alles in orde, bijgevolg kijken we nu dus allemaal uit naar morgen want we zijn uitgenodigd voor het nieuwjaarsbuffet op de JFJ en ik kan u zeggen het eten daar is gelijk in de betere restaurants van belgie dus we zullen ons buikje wel rond eten daar en dan kunnen we er wel weer tegen aan tegen de kamp kots.

Alle bon ik ga nu gaan lopen en daarna vroeg slapen gaan want morgen wordt een zware dag.

de cutteraansluiting

daewoo's zinkende barge(gloed nieuw)

de jo van environmental

Xavier technische dienst van de JFJ

mijne baas. Survey Manager frederik

De stanus: on-shore uitvoerder

een uitzichtje vanuit de auto.

eentje vanop een heuveltje aan zee

splithopper

   

de bar check plaat. om de diepte te calibreren

De JFJ

dromedaris

Bon tot zo ver mijn eerste vertelseltje ik hoop binnenkort foto’s te kunnen uploaden

JFJ Dumping in barges

op weg naar duqm

uitzicht vanop zee

De standaar view in duqm

Toekomen in Muscat